sportday

 โครงการนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมcubic school ค่ะ

http://cubicschool.exteen.com/

*****************************

ใครยังไม่ได้อ่านpartก่อน ๆ อ่านได้ที่ลิงค์นี้ค่ะ

รวบรวมกิจกรรมกีฬาสีของแมน

และต่อด้วยอันนี้ของแม่บูม

CS] HW09 : เติมเต็ม IV

 

 

MS    Main story

เป็นเนื้อเรื่องหลักของตัวละคร ที่ไม่ได้อิงกับหัวข้อหลักจากทางโรงเรียน

มีไว้เพราะในบางครั้งตัวละครก็จำเป็นต้องมีสถานการณ์บางอย่างที่เฉพาะตัวในการพัฒนาตัวเอง

ซึ่งในส่วนนี้เป็นข้อมูลที่สำคัญและจำเป็นต้องสานต่อในอนาคต จึงต้องแยกไว้ให้รู้กัน

ควรจำนะคะ

 

*****************************

วันแข่งกีฬาสี เมื่อผมตัดสินใจเรื่องย้ายโรงเรียน

แแขกรับเชิญ อินทรี โคล บูม

 

เมื่อมีทางเลือกอยู่สองทางคือ อยู่หรือไป...

การตัดสินใจแบบไหนที่จะไม่ทำให้ตัวเองเสียใจภายหลัง

..............................

การแข่งขันกีฬาสีของโรงเรียนลูกบาศก์ครั้งที่1 ในรายการต่างๆผ่านพ้นไปด้วยดี

ตอนนี้ถึงเวลาเย็น ผ.อ.กล่าวปิดงานเรียบร้อยแล้ว

ในวันนี้ถึงจะมีเหตุการณ์ที่น่าตกใจอย่าง ครูกฤตครูคหกรรมที่เกิดจมน้ำกะทันหันในระหว่างแข่งว่ายน้ำกับครูเอม

ยังดีที่ครูหมอโชคโดดลงไปช่วยไว้ได้ทัน

ส่วนตัวผมหลังจากแข่งว่ายน้ำจบแล้ว ก็.......มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น

(อ่า...อะแฮ่ม เรื่องของผมกับบูมน่ะครับ)---ตรงนี้ทางแม่บูมทำเสร็จเมื่อไหร่จะทำลิงค์โยงใส่ไว้ให้ค่ะ

[CS] HW09 : เติมเต็ม IV

 และหลังจากนั้นทั้งวันผมก็ทำหน้าที่ของหลีดอย่างเต็มภาคภูมิไม่ให้เสียแรงไปเปล่าๆปลี้ๆ

ไหนๆผมก็ซ้อมหลัดมาทั้งสัปดาห์แล้ว ถึงในระหว่างโชว์หลีดจะมีกัดกับยัยเจ๋อบ้างประปรายก็เถอะ

ดีนะที่ผมสามารถแก้ความเข้าใจผิดเรื่องผมกับยัยเจ๋อที่ยัยแหกกฏ(ไอริส)ดันเข้ามาเห็นจังหวะแบบนั้นเข้า....

ไม่งั้นไม่รู้ผมจะเสียหายไปถึงไหน....

พูดถึงไม่ทันขาดคำยัยเจ๋อนกน้อยส่งเสียงตะโกนมาแต่ไกล

"เฮ้ย! แกมานั่งเก๊กทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียววะ"

เสียงของยัยเจ๋อที่ผมคุ้นเคยตะโกนเสียงดังมาแต่ไกล ผมซึ่งนั่งอยู่ที่ระเบียงหน้าห้องเรียนต้องหันมามองมัน

ยัยอินทรีไม่แค่เรียกผมเปล่าๆ มันเอาซองผ้าเย็นโยนใส่หัวผมด้วย

"ให้ดีๆเป็นมั้ยวะ จะโยนมาหาพระแสงทำบ้าอะไร" ผมทำน้ำเสียงหงุดหงิดใส่มัน

"โยนให้แล้วจะเอามั้ย ไม่เอาจะได้เก็บคืน คนอุตส่าห์เอามาให้เห็นจบงานแล้วแบกของไปเก็บแล้วหายต๋อม

กลัวจะเหนื่อยจนไปสลบที่ไหน"

"เลิกพูดเรื่องสลบได้มะ"

"สลบเพราะตุ๊กตาหนอนน่ะเหรอ หึๆ "

"แกจะเลิกพูดมั้ย"

"ไม่เลิกพูดแล้วจะทำไมเรอะ สลบเพราะตุ๊กตาหนอนมันเสียหายตรงไหน แค่เสียเซลฟ์เท่านั้นเอง ฮ่าๆๆๆๆ"

ผมลุกขึ้นไปทำท่าจะไล่เตะมัน มันไม่ได้กลัวผมแม้แต่น้อย กลับตั้งท่าจะไล่เตะผมคืน

ยังไม่ทันที่ศึกการเตะของผมกับมันจะเกิดขึ้น โคลเวอร์สาวแบ๊วก็ส่งเสียงเรียกอินทรี

"อินทรีไอริสตามหาอยู่แน่ะ รีบลงไปด่วนเลยนะ เห็นจะถามเรื่องกล่องสีฟ้าที่วางอยู่ตรงแสตนด์หายไปไหน

ไอริสบอกอินทรีเป็นคนหยิบไป"

" อะไร ก็เอาไปวางไว้ในห้องนั้นให้แล้ว วะ ลงไปก็ได้ ไป โคลลงไปกัน" อินทรีเตรียมจูงมือโคลลงไป

แต่โคลกลับปฏิเสธบอกว่า

"โคล จะมาเก็บของในล๊อคเกอร์ด้วยน่ะ โคลยังเก็บไม่หมดเลยนี่ก็วันสุดท้ายของภาคเรียนแล้วด้วยอินทรี

ลงไปก่อนนะ"

"งั้น ก็รีบตามมาแล้วกัน" ยัยเจ๋อพูดจบก็หันมาชวนผม

"เดี๋ยวเค้าเก็บของกันเสร็จ ทีมสีขาวจะมีไปกินหมูกะทะกันต่อแกจะไปมะ"

"ไม่ เหนื่อย จะกลับไปนอนต่อที่บ้าน"

" โอ๊ะ ได้ยินผิดรึเปล่า นึกว่าจะไปควงสาวที่ไหนต่อ ฮึๆ"

ยัยนี่กวนไม่เลิกจริงๆเลยเว้ย

" งั้นก็โชคดี เจอกันตอนเปิดเทอม"

มันทำท่าโบกมือให้ผมลับหลังไป

 

เจอกันตอนเปิดเทอมงั้นเหรอ ......... จะมีวันนั้นไหมในเมื่อยังไม่ได้ตัดสินใจให้แน่ชัด

แต่น้ำหนักคำตอบในใจระหว่าง 2 ตัวเลือกอยู่หรือไปมันเริ่มชัดเจนมากขึ้นทุกทีๆ

เหลือก็เพียงแต่ตัดสินใจให้แน่วแน่ลงไป .......... และถ้าผมตัดสินใจเลือกทางใดลงไปแล้ว

ผมจะไม่มานั่งนึกเสียใจภายหลัง



"แมน " โคลเวอร์ส่งเสียงเรียกผมเบาๆหลังจากยัยเจ๋ออินทรีลงไปแล้ว

"คะ...คือว่า...." โคลเหมือนจะพูดอะไรต่อแต่ก็หยุดลง

"มีอะไรเหรอโคล" ผมถามย้ำเธอให้พูดต่อ

"คือ...คะ โคล ไม่รู้จะพูดดีรึเปล่าเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของแมน แต่โคล....โคล....."

เธอเริ่มทำหน้าเศร้ามองผม

"หลายวันก่อนโคลได้ยินแมนคุยโทรศัพท์เรื่องที่แมนจะย้ายโรงเรียน....

คือ โคลไม่ได้ตั้งใจแอบฟังจริงๆนะ โคลบังเอิญผ่านไปแล้วได้ยินเข้าพอดีจริงๆ >_<"


เธอนี่เองสินะ ผมเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกันว่าบูมรู้เรื่องว่าผมจะย้ายโรงเรียนมาจากใคร

แต่ตอนนี้ใครจะรู้น้อยหรือมากกว่านี้คงไม่สำคัญอะไรอีกแล้ว

เมื่อถึงวันนี้วันที่ผมควรตัดสินใจให้เด็ดขาดลงไปเสียที


"โคลอยากบอกแมนว่า อย่าย้ายเลยนะ "

เธอมองหน้าเศร้าๆมาที่ผม

"โคลไม่รู้ว่าแมนมีปัญหาอะไรถึงอยากย้าย แต่โคล...โคลไม่อยากให้เพื่อนอย่างแมนไปเลย

ทุกคนในห้องก็คงคิดแบบนี้เหมือนกัน"

"คะ...โคล คงพูดได้เพียงเท่านี้ โคลไปดีกว่า>_<" โคลทำท่าวิ่งแจ้นออกไป

ดูเหมือนเธอจะลืมเรื่องเก็บของในล๊อคเกอร์เสียสนิท หรือบางทีเธออาจเพียงหาเหตุอยากพูดเรื่องนี้กับผมเท่านั้น

ไม่อยากให้เพื่อนอย่างผมย้ายไปงั้นเหรอ หึ อย่างผม....

ผมตะโกนไล่หลังโคลไป

"ขอบคุณนะโคล"

ดูเหมือนเธอจะได้ยินที่ผมตะโกนออกไป เธอหยุดหันมายิ้มโบกมือให้ผมแล้ววิ่งลงจากตึกไป



ผมกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้งและเดินลงมาจากตึกบ้าง ผมเดินลงมาชั้นล่าง นึกถึงคำพูดของโคลเมื่อกี๊ฟังดู

เหมือนเป็นคำปลอบใจอะไรทำนองนั้น

"ทุกคนในห้องก็คงคิดแบบนี้เหมือนกัน"

ผมไม่รู้ว่าทุกคนคิดกับผมยังไง แต่ผมคิดยังไงกับพวกมันต่างหาก

ที่รู้ๆคือช่วงกีฬาสีที่ผ่านมา มีเหตุการณ์อะไรหลายอย่างเกิดขึ้นกับตัวผมมากจริงๆ

หลายๆเรื่องประเดประดังเข้ามา

ทั้งเรื่องของบูม เรื่องของหลีด เรื่องแข่งว่ายน้ำ เรื่องทะเลาะกับยัยอินทรี

เรื่องความพยายามตื๊อของไอ้ไทย และความทรงจำร่วมกันกับทีมสีขาว...


เรื่องทั้งหมดนั้นถึงจะขึ้นต้นมาร้ายๆแต่ก็จบลงด้วยดีทั้งหมด.......

ถ้าไม่มองแบบหัวใจปิดตายนักล่ะก็.... ก็จะเห็นได้ว่าพวกมันพยายามเพื่อผมกันทั้งนั้น

อาจจะปากร้าย อาจจะแสดงออกมาตรงๆ อาจจะหว่านล้อม อาจจะดุเดือดไปบ้าง

แต่แท้จริงแล้วจุดประสงค์ของพวกมัน อยากให้ผมมีส่วนร่วมเอย อยากให้ผมเข้ากับเพื่อนให้ได้เอย

"หึ เรากลายเป็นคนมีปัญหาสำหรับพวกมันไปแล้วเหรอเนี่ย" ผมยิ้มออกมาคนเดียว

 

 
พระอาทิตย์ยามเย็นกำลังคล้อยลงเรื่อยๆ ทั่วๆทุกพึ้นที่อาบไปด้วยแสงสีส้มอ่อนของดวงอาทิตย์

ลุงป้องโทรมาบอกว่ามาจอดรถรอที่หน้าโรงเรียนแล้ว ผมเดินจะไปขึ้นรถที่ลุงป้องจอดรอ

ก็เดินสวนกับบูมพอดี

"แมนจะกลับแล้วเหรอคะ"

"ครับ" ผมยิ้มให้เธอ

ผมพยายามไม่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนที่บูมเดินมาหาหลังจากแข่งว่ายน้ำเสร็จ มันทำให้ผมรู้สึก.......รู้สึก.....

ใจของผม ไม่ ผมว่าอย่าไปคิดถึงตรงนั้นดีกว่า อย่าคิด...

ผมตั้งสติ และทักเธอไป

"บูมมาเอารถเหรอครับ" ผมสังเกตุเห็นเธอถือพวงกุญแจรถอยู่

"ค่ะ เดี๋ยวบูมจะขับไปใกล้ๆตึกนั้นหน่อย พวกธูปจะได้เอาของ อุปกรณ์ที่ขนกันมาวันนี้กลับได้สะดวก

จะได้ไม่ต้องเดินขนมาถึงที่จอดรถน่ะค่ะ"

"จริงสิ บูมยังไม่ได้เอาหนังสือเล่มนั้นคืนให้แมนเลยค่ะ เล่มที่แมนเคยฝากไว้ที่บูม

บูมเก็บไว้ในรถเดี๋ยวบูมไปหยิบให้ก่อนนะคะ" เธอทำท่าจะรีบเดินไปที่รถ



ผมควรจะบอกบางอย่างกับเธอ

"แมนรออยู่ตรงนี้แป๊บนะคะ"

ในฐานะเพื่อนคนสำคัญของผม


เร็วชั่วอึดใจผมคว้าข้อมือเธอไว้

"อะไรคะแมน" เธอทำหน้างง

ผมยิ้มให้เธอและบอกเธอไปว่า


เธอทำหน้างงอยู่ซักแป๊บ สีหน้านั้นก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มดีใจขึ้นมา


"ค่ะ เดี๋ยวบูมจะเอามาคืนให้วันเปิดเทอมนะคะ"
เธอยิ้มให้ผม เป็นยิ้มประกายของความดีใจและอ่อนโยน

ผมชอบรอยยิ้มแบบนี้ของเธอจริงๆ ยิ้มที่มอบให้ผมแบบนี้.....


สิ่งที่ผมบอกเธอออกไปอาจไม่ใช่คำตรงๆแต่เธอก็ดูจะเข้าใจแล้วกับความหมายแฝงที่อยู่ในคำพูดของผม

กับการตัดสินใจ

อาจจะมีพวกเพี้ยนๆอยู่เต็มโรงเรียน อาจจะรับไม่ได้กับความเพี้ยนของพวกมัน แต่ผม....

อาจจะรับในแง่มุมอื่นของพวกมันได้แล้วก็ได้

อยู่ที่นี่ต่อไปอีกหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร ลองอยู่กับพวกมันต่อไปอีกซักนิดก็แล้วกัน....

เมื่อผมคิดได้ถึงตรงนี้ก็หัวเราะออกมาเบาๆ

--------------------------------------

ผมกับบูมพวกเราร่ำลากันสั้นๆ เธอเดินไปขึ้นรถของเธอ ส่วนผมเดินไปที่รถซึ่งลุงป้องจอดคอยอยู่

ลุงป้องทำสีหน้าแปลกใจเมื่อมองผม ลุงยิ้มให้ผมกลับมา แม้แต่ลุงก็ยังยิ้มให้ผมเหรอเนี่ย?

"ลุงมองผมแล้วทำไมยิ้มแบบนั้นล่ะครับ"

"คุณแมนคงแข่งกีฬาชนะสินะครับ"

"เปล่า ผมแพ้น่ะ"

"แต่ ผมเห็นคุณแมนเดินยิ้มดูมีความสุขมาแต่ไกลเลย ผมนึกว่าชนะเสียอีก" ลุงป้องทำท่างงเล็กน้อย

"ตัวผมน่ะเหรอที่ยิ้มมีความสุข " ผมเผลอทวนคำพูดออกมาให้ลุงป้องได้ยิน

 

ซักชั่วอึดใจหนึ่ง ผมมองแล้วยิ้มให้ลุงอีกครั้ง ผมตอบลุงไปสั้นๆว่า

"ครับ ผมมีความสุข"



*******************************************************
จบแล้ววี้ดวิ้ว~~~~~~~~

แหม่ มีความสุขก็แค่ตอนนี้ล่ะนะเจ้าหนุ่ม หึๆๆๆ งานเข้ารอแกอยู่ หึๆๆๆๆ

เป็นอันจบ PART กีฬาสีของแมน เรื่องราวเกี่ยวกับกีฬาสีของแมนโดยสมบูรณ์แล้วค่ะ

ก่อนแข่งกีฬาสีล่อไป 7 เอนทรี่ + วันแข่งกีฬาสีซึ่งรวมตอนนี้ไปด้วย 2 เอนทรี่

เบ็ดเสร็จเขียนเกี่ยวกับกีฬาสีโรงเรียนลูกบาศก์ไป 9 เอนทรี่ @_@ ทำไปแล้วเธอเอ้ย~

 

อยู่ที่นี่ต่อไปอีกหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร ลองอยู่กับพวกมันต่อไปอีกซักนิดก็แล้วกัน....

------ประโยคนี้ของแมนน่ะ มันก็พูดฟอร์มไปงั้นล่ะค่ะ

เพราะเขียนด้วยมุมมองที่ 1 จะบอกว่าตัวเองฟอร์มก็กระไรอยู่

ที่บอกว่าอยู่อีกซักนิดก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้แมนคิดย้ายโรงเรียนอีกหรอกค่ะ

ต่อไปในอนาคตมันอยากจะย้ายเร้อ~เหอะๆ

และตัวเราที่เป็นผู้เขียนคงไม่เอาประเด็นเรื่องย้ายโรงเรียนมาเล่นซ้ำอีกค่ะ



ส่วนประโยคนี้สำหรับคนที่ไม่เก็ต(เราอาจจะเขียนแล้วทำให้คนอ่านงงก็ได้ ไม่ค่อยมั่นใจ ขออธิบายเพิ่มละกันค่ะ==')

ผมยิ้มให้เธอและบอกเธอไปว่า
"ไม่ต้องรีบหรอกเอามาคืนวันเปิดเทอมเลยได้มั้ย"
เธอยังคงทำหน้างงอยู่ซักแป๊บ และสีหน้านั้นเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มดีใจขึ้นมา
"ค่ะ เดี๋ยวบูมจะเอามาคืนให้วันเปิดเทอมนะคะ" เธอยิ้มให้ผม เป็นยิ้มประกายของความดีใจและอ่อนโยน

มันหมายถึง สารที่แมนต้องการจะบอกบูมไปตรงๆก็คือ "ผมไม่ย้ายแล้วนะ เพราะงั้นเทอม 2 เราจะได้เจอกัน

เอาหนังสือมาคืนวันเปิดเทอมเลยดีกว่า" แมนไม่พูดตรงๆแต่ทำเป็นพูดอ้อมน่ะค่ะ

ส่วนบูมก็ถึงบางอ้อสิ่งที่แมนบอก ก็เลยตอบกลับมาว่า จะเอามาคืนให้วันเปิดเทอม

เป็นการตอบว่าเข้าใจสิ่งที่แมนพูดด้วยน่ะค่ะ