boom

 โครงการนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมcubic school ค่ะ

http://cubicschool.exteen.com/

*****************************

โฮกกกกกกกกก หลังจากได้อ่าน http://boomcubic.exteen.com/20080817/cs-mb-the-gift-1 โอ๊ยยยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดด ชั้นอยากได้ลูกสะใภ้!!!!!~~~~~~ จะเอาหนูบูมกลับบ้านนนนนนนนนนน แกไม่คิดจะเอาลูกตัวเองกลับไปด้วยเรอะ ของเค้ามาเป็นแพคเกจคู่กันแล้วนะ5555 

และมันก่อให้เกิดความรู้สึกกรี๊ดดดดดดดดอยากจิ้น(อีกแล้วโว้ย) เป็นออกมาเอนทรี่นี้แหละค่ะ =///= ไม่ต้องใช้คำว่าโลกคู่ขนานแล้ว เพราะทางคุณแม่บูมก็ชัดเจนให้สำหรับแมน+บูม เพราะงั้นเชิญรับชม

ใครยังไม่เคยอ่าน 3 เอนทรี่นี้ควรอ่านก่อนเพื่อความต่อเนื่อง

จัดให้(เอง)จิ้นฝันต่อจากการบ้าน10 แมน+บูม=ลูกสับปะรด

[CS] MB : จำเลยรัก(???) ของคุณแม่บูม

จิ้นฝันต่อจากการบ้าน10อีกนิด แมน+บูม กลางคืน

คำเตือน ไม่แน่ใจว่าครั้งนี้หวานมากรึน้อย แต่มันหวานก็แล้วกัน เพราะงั้นความหวานอาจกระแทกตาท่านได้ โปรดระวัง!!! 

--------------------------------------------

 

จัดกระเป๋าให้เสร็จแล้วล่ะค่ะ บูมส่งเสียงบอกสามีของเธอที่กำลังเดินผ่านประตูห้องนอนเข้ามาสงกรานต์เอามือป้องปากแสดงอาการหาว "เมื่อกี๊ผมดันเผลอหลับในห้องนอนลูก เล่านิทานให้ลูกฟังดันเผลอหลับซะเอง" บูมยิ้มๆมองเขา "บูมก็ว่าจะไปปลุกแมนอยู่เหมือนกันนี่ก็ใกล้ได้เวลาที่แมนจะต้องไปสนามบินแล้วนะคะ" แมนมองดูนาฬิกาปลุกที่โต๊ะเล็กข้างเตียง ตอนนี้เวลาเกือบ 5 ทุ่มแล้วเขาจะต้องไปขึ้นเครื่องตอนตี 1 เพื่อบินไปเจรจาธุรกิจที่สิงคโปร์ 3 วัน


"เออ บูม ตอนนี้ไอ้ธีมันก็อยู่ที่สิงคโปร์นะ ผมออนเอ็มเจอมันพอดี ไม่ได้ถามว่ามันไปทำอะไรที่นั่น แต่อย่างน้อยเราคงได้สังสรรค์กัน"

"ดีจังบูมเองก็อยากเจอธีบ้างเหมือนกัน ไม่ได้เจอธีตั้งนานแล้ว" 

"งั้นไปด้วยกันเลยมั้ยครับ" เขาเอามือสวมกอดเอวเมียจากด้านหลังที่ตอนนี้เธอกำลังล๊อคกระเป๋าเดินทางของสามีที่วางอยู่บนเตียง

"ทำอย่างนั้นได้ยังไงล่ะคะ บูมเองก็มีงานต้องทำเหมือนกัน" เธอพยายามแกะมือสามีออกจากเอวแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมให้มือถูกแกะออกง่ายๆกลับยิ่งกอดเอวเธอแน่นขึ้นไปอีก

"เดี๋ยวจะไม่ได้เจอบูมกับลูกอีกตั้ง 3 วันผมคิดถึงแย่เลย" เขาเอาหน้าวางบนไหล่ของเธอแล้วกระซิบที่ข้างหู "คิดถึงจริงๆนะ" เธอขำออกมาเบาๆพลางคิดว่าสามีของเธอช่างอ้อนเก่งจริงๆ

"ไปแค่ 3 วันเองนะคะ แล้วก็ไปแค่สิงคโปร์ด้วย ไม่ได้ไปไซบีเรียซะหน่อย"

"ห่างกันแค่ไหน มากเท่าไหร่ ผมก็คิดถึงตลอดแหละครับ ก็หัวใจของผมอยู่ที่บูมกับลูกนี่นา" เขายังปากหวานอ้อนเมียต่อไป

"ปล่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวเตรียมตัวไปสนามบินไม่ทันหรอกนะ"

"ครับ คร้าบ~" เขายอมปล่อยมือแต่โดยดี.........แน่รึ? เขาปล่อยก็จริงแต่ก็จับใหม่ คราวนี้เขาสวมกอดเธอจากด้านหน้าแทน

"ขออยู่แบบนี้อีกซักพักนึงเถอะนะ" เขาพึมพำออกมาให้เธอได้ยิน บูมที่ตอนนี้ซบอยู่กับตัวของเขา ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ขี้อ้อนจริงๆพ่อคนนี้ "เอ้า!ก๋ได้ค่ะ กอดกันให้หายคิดถึงไปเลย" เธอเอามือกอดตอบเขาบ้าง ทั้งสองกอดกันกระชับแน่น สงกรานต์ยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบผมที่ยาวสลวยของเธอ

"บูมครับ อยู่กับผมมีความสุขดีรึเปล่า?" เธอที่ได้ยินคำถามนี้รู้สึกแปลกใจแต่ยังคงนิ่งเงียบอยู่

"ในบางครั้งผมก็ไม่มั่นใจนักว่าทำให้บูมกับลูกมีความสุขดีพอแล้วรึยัง" เขายังคงพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

"ถึงแม้ผมจะไม่รู้อนาคต แต่ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้บูมกับลูกมีความสุขนะ" เธอคลายกอด เงยหน้ามองสามีของเธอแล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าของเขาเบาๆ

 "แมนมีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ"

"เปล่าหรอกครับ แต่ในบางครั้ง..ผม..ก็คิดแบบนี้" ช่วงนี้เขาคิดในเรื่องนี้มากขึ้น ชีวิตเขาเริ่มวุ่นวายกับธุรกิจ เขาจะเหมือนพ่อกับแม่รึเปล่าที่ไม่ค่อยมีเวลาให้กันและให้ตัวเขา(ถึงแม้เขาจะรู้ดีว่าพ่อกับแม่รักกันแค่ไหน) 

เธอมองเขาด้วยสีหน้าอ่อนโยน"แมนคะ ความสุขของบูมก็คือการที่เห็นแมนมีความสุขด้วยเหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องฝืนทำอะไรเพื่อบูมกับลูกนะคะ ทำตัวให้มีความสุขเพื่อบูมกับลูกเถอะค่ะ " ถึงแม้มันจะเป็นคำพูดแนวปลอบโยนแต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความรัก ความห่วงใยของเธอที่ถ่ายทอดลงในคำพูดเหล่านั้น มันทำให้เขารู้สึกคลายกังวลและรู้สึกตื้นตันเหมือนน้ำตาจะไหลซะให้ได้ เขาที่เลวเรื่องผู้หญิงมามาก กลับหลงรักผู้หญิงคนนี้สุดหัวใจและเธอเองก็รักเขาตอบเช่นกัน

"ขอบคุณมากครับ" เขาจูบเธอเบาๆที่หน้าผาก

"เป็นอะไรไปคะ น้ำตาคลอเบ้าเชียว" เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้เขาแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

สงกรานต์จับมือข้างหนึ่งของเธอที่ปาดน้ำตาของเขาอยู่ขึ้นมาจูบอย่างทะนุถนอม

"ถ้าฟ้าจะช่วยกรุณาผมอีกซักหน่อยล่ะก็ ขอให้ทุกชาติภพเราได้เกิดมาคู่กันอีก"

"ต้องมาคู่กับแมนทุกชาติบูมเหนื่อยแย่เลยนะ" บูมทำท่าแกล้งเหนื่อยขึ้นมา

"ก็มีแต่บูมคนเดียวเท่านั้นล่ะครับที่เอาผมอยู่ ต้องบูมคนเดียว" เขาที่ปรับอารมณ์ได้แล้ว ตอบยิ้มกวนๆให้เมีย

"ค่า ค่า คู่ก็คู่ แต่ตอนนี้แมนรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปสนามบินได้แล้ว" เธอผลักเขาไปเข้าห้องน้ำแล้วส่งชุดไห้ชุดหนึ่ง

"บูมช่วยผมเปลี่ยนหน่อยสิ" สงกรานต์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ

"พอเลยค่ะ เดี๋ยวเปลี่ยนไม่เสร็จกันพอดี บูมลงไปรอข้างล่างเลยละกัน" ดูเหมือนบูมจะรู้ทันในสิ่งที่เขาคิด แต่ไม่เป็นไรคำตอบของเธอในวันนี้คงทำให้เขาสุขใจไปอีกนานแสนนาน.............

 

10 นาทีผ่านไป แมนแต่งตัวเสร็จแล้ว เขาใส่ชุดสูทเดินหิ้วกระเป๋าเดินทางลงมา บูมยืนรอเขาอยู่ข้างล่างตรงมุขหน้าบ้าน นายเพิ่มคนขับรถใหม่ซึ่งเป็นหลานลุงป้อง(ลูกพี่สาวลุงป้องน่ะ แต่หน้าตาแบบเดียวกับลุงป้องเป๊ะ!)แต่อายุมากกว่าแมน กุลีกุจอรีบมาช่วยยกกระเป๋าเขาไปใส่ท้ายรถ เห็นแบบนี้แล้วเขาก็คิดถึงลุงป้องแฮะ ตำแหน่งคนขับรถที่เป็นของลุงป้องมาตลอดตั้งแต่เขาเล็กจนโตมาบัดนี้ถูกเปลี่ยนมือซะแล้ว

"คิดถึงลุงป้องจัง" เขาพูดขึ้นมา

"คิดถึงผมหรือครับ"

เฮ้ย!!!  เขาอุทานด้วยความตกใจ ลุงป้องมายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ บูมส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา

"โธ่!ลุง มาให้สุ้มให้เสียงหน่อยสิครับ แล้วดึกป่านนี้มาหาผมมีอะไรครับเนี่ย"

"ผมมาส่งคุณแมนครับ ผม.....เป็นห่วง......." ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานกี่ปีลุงป้องก็ยังคงเป็นห่วงคุณชายของเขาเหมือนเดิม ลุงก้มหน้าลงแบบเจียมตัวเหมือนเมื่อกี๊เขาเพิ่งพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมาเพราะคุณชายของเขาโตจนแต่งงานแต่งการไปแล้ว แมนยกมือลุงป้องขึ้นมาแล้วเอามือิอีกข้างแตะที่หลังมือของลุง

"ลุงครับ เราคุยกันแล้วนะ ตอนนี้ลุงไม่ต้องขับรถให้ผมแล้ว ผมเองก็เป็นห่วงลุงเช่นกัน ตอนนี้ลุงกับป้าจันทร์คอยช่วยดูแลบ้านกับลูกๆผมดีกว่า" สงกรานต์ยิ้มให้ลุง

ลุงเองก็เข้าใจความต้องการของคุณชายดีและตัวเขาเองก็รู้อยู่ลึกๆว่า ตัวเขาอายุมากแล้วถ้ายังขับต่อไปอาจเป็นอันตรายต่อคุณชายและตัวเขาเอง ว่าแต่ประโยคเมื่อกี๊ที่คุณชายพูด มันช่าง................

"คุณแมนครับที่พูดว่าคิดถึงผมเมื่อกี๊ ผมดีใจมากเลยครับ" ลุงทำท่าซาบซึ้งขึ้นมา

"หยุด ลุง อย่าร้องไห้นะครับ" สงกรานต์รีบพูดดักคอลุงไว้ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นจริงๆ

"ผมรีบไปดีกว่า เดี๋ยวไม่ทัน" สงกรานต์เดินเข้ามาใกล้บูมเพื่อจะร่ำลา นายเพิ่มเห็นดังนั้นรีบหันหลังให้เอาสองมือปิดตา แมนและบูมงงว่าพี่เพิ่มเป็นอะไรจึงเรียกถาม

"พี่เพิ่มเป็นอะไร?"

"ลุงป้องกำชับผมไว้ครับว่าคุณแมนชอบสวีตหวานกับคุณบูมบ่อยๆ เพราะงั้นอย่าไปทำอะไรที่เป็นการขัดจังหวะคุณแมนเด็ดขาด"

...................

....................

..................

..................

อาย ได้อาย มั้ยล่ะ ไอ้แมน!!!!

คราวนี้สงกรานต์ไม่รู้จะเก็บความอายไว้ยังไงแล้ว หน้าของเขาตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอาย เขาหันไปทางลุงป้องซึ่งตอนนี้ทำหน้าเจื่อนรู้สึกผิดเป็นล้นพ้น ลุงรีบเอ่ยปากของโทษ

"คุณแมนครับผมไม่ได้ตั้งใจ ผมกำชับเจ้าเพิ่มไว้แต่ไม่คิดว่ามันจะซื่อขนาดนี้ ต้องขอโทษคุณแมนด้วยครับ เป็นความผิดของผมเอง"

"ครับๆเข้าใจแล้ว ผมไม่ได้โกรธลุงจริงๆ" แมนรีบตัดบทเพราะรู้ว่าเดี๋ยวลุงได้พล่ามขอโทษอีกยาว เขาทำท่ากระแอมกระไอแก้เขิน(อาย) บูมเดินมายืนข้างๆเขา

"ไงคะ ยังอยากสวีตหวานอยู่รึเปล่า" บูมหัวเราะออกมา

ไม่มีซะล่ะเว้ย!! ไหนๆก็ได้อายไปแล้ว ตอนนี้ก็จะขอหน้าด้านพ่วงด้วย เป็นทั้งไอ้หน้าไม่อายและไอ้หน้าด้านนี่แหละ!!!

 

แต่............ เวลาตอนนี้ดูเหมือนจะไม่พอให้ด้านซะแล้ว.................

เขาหันมาพูดกับบูม "บูมครับ ผมไปก่อนนะ สวีตหวานตอนนี้ไม่ได้ แต่สวีตฮาร์ตในใจผมเสมอ" เขายิ้มหวานจับมือบูมขึ้นมาทาบกับอก เธอส่ายหัวเบาๆเป็นเชิงขบขันสามี "พูดได้เสี่ยวจริงๆ" แบบนี้ไม่ได้ก็ขอให้ได้แบบนั้น บูมยิ้มออกมา

"ค่ะ ไปได้แล้ว~" เธอรีบไล่ให้เขาไปขึ้นรถ แมนเหมือนยังรุ้สึกไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองทำเมื่อกี๊ เขาเปลี่ยนใจที่จะด้านอีกครั้ง

ด้านน้อยๆ แต่ด้านนานๆ เขาตกลงใจว่าจะทำอย่างนั้น

เขาก้มลงหอมแก้มเมีย พี่เพิ่มรีบหันหลังเอามือปิดตาอีกครั้ง

สงกรานต์พูดกระซิบกระซาบพอให้เธอได้ยินคนเดียว

"รอยฝากรักครับ ตอนกลับจะมาเอาคืนนะ"

"ถ้าคิดว่าเอาคืนได้นะคะ" บูมยิ้มๆแล้วผลักเขาเข้าไปในรถพร้อมเรียกพี่เพิ่มให้มาขับได้แล้ว

"เดี๋ยวสิบูมเมื่อกี๊หมายความว่ายังไง" บูมยังคงยิ้มๆ

"ก็หมายความว่าอย่างนั้นแหละค่ะ"

"พี่เพิ่มคะออกรถได้แล้วค่ะ" พี่เพิ่มรับคำสั่งบูมแล้วสตารท์รถขับออกไป

รถขับออกไปจะพ้นประตูบ้านแล้ว แต่สงกรานต์ยังคงมองหันหลังในรถ เขาเห็นบูมยืนโบกมือให้เขาอยู่ไกลๆ

"เฮ้ย! หมายความว่ายังไง้~~~~~~" สงกรานต์ยังไม่ลดละความพยายามเพื่อจะหาคำตอบมันหมายความว่ายังไง เขาจะไม่ได้สวีตกับเธออีกเรอะ เขารีบกดโทรศัพท์มือถือเพื่อโทรถามเธอ

ไม่มีใครรู้ว่าบูมหมายถึงอะไร และแมนจะได้รับคำตอบแบบไหน ถ้าอยากรู้เดาเอาเอง(อ้าว)

..................................................

จบไปอีกครั้ง = =b พูดคุยกันหน่อย

1.โฮกกกกกกก น่าแปลกที่ครั้งนี้เขียนแล้วไม่เขินเท่าไหร่ ไม่เหมือนเอนทรี่แมน+บูม= กลางคืน อันนั้นเขินมากกกกกกกกกกกกกกก หรือเพราะเอนทรี่นี้หวานไม่มาก หรือเพราะเราสูบน้ำตาลจนด้านชาไปแล้ว555

2. เขียนให้แมนดูอ้อนคงไม่แปลกอะไร แต่เขียนให้ดูเหมือนจะขี้แยนิดๆ แปร่งๆฟ่ะ เออ แต่เขียนไปแล้ว

3. ธี ไปทำอะไรที่สิงคโปร์?  อันนี้ไม่ทราบค่ะ ไม่กล้าจิ้นต่อ คือไม่รู้ว่าคุณMD อยากให้ธีเป็นแบบไหน ทำอะไรในอนาคต เพราะงั้นธีในอนาคตไปทำอะไรที่สิงคโปร์ไปถามคุณ MDเอง/ชี้นิ้วไปทางคุณ MD(โบ้ยซะงั้น)

4. และจริงๆแล้วก็อยากจะแทรกเรื่องราวในอนาคตของชาวคิวบิกไว้บ้าง แต่ก็อยากจะให้เป็นเรื่องของผปค.ของเด็กให้ความกระจ่างเอง เพราะงั้นถ้าผปค.คนไหนนึกสนุกอยากให้ลองแทรก ก็บอกไว้ในคอมเมนต์นี้เลยก็ได้ค่ะ ว่าในอนาคตอยากให้ลูกท่านเป็นอย่างไร ประกอบอาชีพอะไร หรือจับคู่แต่งงานกัน (อุ มีชี้นำ

 5. ตอนแรกว่าจะให้จบช่วงที่แมนเปลี่ยนเสื้อผ้า คิดว่าถ้าจบตรงนั้นก็เหมาะดีแล้ว แต่จากจิ้นฝันอันแรกเขียนเหมือนทรมาณคนแก่(ลุงป้อง)ยังไงไม่ทราบ แมนแต่งงานจนมีลูกแล้วยังให้มาขับรถอีก เลยเขียนเคลียร์ลุงป้องหน่อยดีกว่า

6. จริงๆที่ลุงป้องเตือนพี่เพิ่มเรื่องห้ามไปขัดจังหวะสวีตหวานของแมนก็เพราะจิ้นฝันอันแรกลุงป้องไปขัดจังหวะนั่นเอง รู้สึกผิดหรืออย่างไรลุง หึ หึ

7. เอ......มันเป็นความผิดเรารึเปล่านะ ที่ตอนแรกเขียนให้บูมมีลูกตั้ง 5 คน/หัวเราะ คือที่คิดตอนแรกมันก็จิ้นฝันต่อจากการบ้าน 10 จริงๆนั่นแหละค่ะ เพราะในการบ้าน 10 ของเราที่ฝันบนดอย เราเขียนบอกว่ามีลูกสับปะรดเป็นฝูง พอมาเนื่องอันนี้ก็เป็น 5 ซะ คือไม่คิดว่าจะส่งผลระยะยาวอะไรน่ะและไม่คิดว่าจะได้เขียนต่อเนื่องมาจนถึงตรงนี้ ตอนนี้ชักสงสารบูมเหนื่อยแย่เลย เหอๆ ขอเซ็ตใหม่ได้มั้ยเนี่ยหรือไม่ก็มีครั้งเดียว 5 ไปเลย เหนื่อยทีเดียวไงบูม จะได้ข้าวใหม่ปลามันดีด้วย5555 วู้ว~ฟุ้งซ่านจริงๆ ไว้ถามความเห็นแม่บูมใหม่ (สรุปว่าแกจะเขียนอนาคตอีกใช่มั้ย)

สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ ขอบคุณโคคอนสำหรับโครงการดีๆ ขอบคุณแม่บูมที่ช่วยกระตุ้นให้จิ้นและชอบฟิคคุณแม่บูมมากจริงๆ  ช่วงนี้เราคงจะหายหัวและหายตัวไปซักพัก เจอกันเมื่อครั้งหน้า ตอนนี้ขอลาก่อนค่ะ สวัสดี

-------------------------------

 แมนบูมอนาคตเอนทรี่อื่นๆ

 [CS]IS MBอนาคต วันเกิดบูม