การบ้าน 8 - ล็อกเกอร์ของฉัน
posted on 18 Jun 2008 12:25 by kiawเวลาประมาณ 7โมงครึ่ง ฝนยังคงตกอยู่หลังจากที่ตกมาแล้วครึ่งชั่วโมง แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ตกแรงมากเหมือนครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ลุงป้อง(พ่อบ้านและคนขับรถ)พยายามขับรถเข้ามาจอดใกล้อาคารเรียนที่ผมเรียนให้มากที่สุด ทั้งที่ปกติลุงแกจะจอดส่งผมอยู่ตรงลานจอดรถหน้าโรงเรียน นัยว่าลุงแกคงไม่อยากให้ผมเดินฝ่าฝนจากหน้าร.ร.มาขึ้นตึก
หน้าตาลุงป้อง
หลังจากที่ลุงพยายามหาที่จอดเสร็จแกก็จะเปิดประตูรถมากางร่มเดินส่งผมขึ้นตึกจนผมต้องร้องห้าม "เฮ้ยๆ!!ไม่ต้องครับลุงเหลืออีกนิดนึงก็ขึ้นตึกได้แล้ว แค่นี้ผมเดินฝ่าฝนไปได้ "
"มันจะดีเหรอครับคุณแมน"ลุงแกถามผมด้วยน้ำเสียงห่วงๆปนเกรงใจ
"น่ะลุง"ผมตอบสั้น ลุงยื่นร่มสีเทาเข้มให้ผม "ใช้ด้วยนะครับ"ลุงสำทับผมอีกที
ผมคว้ากระเป๋าและถุงผ้า(ลดโลกร้อน)ที่ใส่ของบางอย่างกางร่มเดินลงมาจากรถ ลุงป้องขับรถวนออกไปแล้ว
ผมมองไปรอบๆก็เห็น"ภูมิ"กำลังยืนตากฝนเล่นอยู่ที่สนามบอล หลังจากที่มันแสดงความเพี้ยนโดยการเอาน้ำราดหัวตัวเองบ่อยๆแล้ว มันยังไปยืนตากฝนเล่นทั้งชุดนักเรียนอีก!! เอากะมันสิครับ ปล่อยมันบ้าไป
ผมเดินขึ้นตึกพร้อมกับน้ำเฉอะแฉะจากรองเท้า ตามทางเดินของระเบียงตึกก็มีสภาพเฉอะแฉะจากรอยเท้าของพวกที่มาร.ร.ก่อนแล้วทั้งรอยเท้า รอยโคลนเลอะเทอะเละเทะทีเดียว ก่อนผมจะเดินเข้าห้องเรียนผมเดินเอาร่มไปวางตากที่ระเบียงของห้องว่างที่อยู่ถัดจากห้องเรียน
ของผมไปหนึ่งห้อง" คีริล"กำลังกางร่มตากอยู่ตรงนั้นเช่นกัน ร่มของมันสีดำส่วนของผมสีเทาเข้มสีใกล้เคียงกันทีเดียว ผมทักมัน"หวัดดี" "หวัดดี" น้ำเสียงที่พวกเราทักกันเป็นน้ำเสียงที่เรียบเฉย พวกเราทักกันอยู่แค่นั้น ผมเดินเข้าห้องไปก่อน เลื่อนเก้าอี้นั่งที่นั่งประจำของผม บูมที่มาถึงก่อนเธอกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดแขนที่เลอะน้ำฝนอยู่ สภาพของเธอดูเปียกฝนมาบ้าง
"ขนาดมีร่มนะเนี่ย ยังเปียกเลย" บูมบ่นๆ ผมว่าถึงเธอจะเปียกฝน ดูโทรมไปเล็กน้อย แต่ความน่ารักของเธอก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย
"ผ้าเช็ดหน้าพอเช็ดรึเปล่าบูม"ผมถามเธอพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กออกมาจากถุงผ้า
ที่ผมถือมาในวันนี้ยื่นให้เธอ
"พอสิ ไม่ได้เปียกมากขนาดนั้นไม่ถึงกับต้องใช้ผ้าขนหนูหรอกแมน"
"ก็ดีแล้ว ถ้าเปียกมากๆเดี๋ยวบูมไม่สบายเราก็แย่่สิ" ผมยิ้มๆให้เธอ
"ทำไมล่ะ เดี๋ยวบูมเป็นภาระเหรอ"บูมถามผมโดยมือเธอยังใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดไปตามแขนอยู่
"เปล่า ถ้าบูมไม่สบายจนต้องหบุดเรียนเราก็เหงาแย่สิ"ผมยิ้มตอบเธอไป
"อ๋อ แมนกลัวเหงาเหรอ งั้นถ้าบูมหยุดเดี๋ยวบูมบอกกีกี้กับฟานให้คุยกับแมนเยอะๆแทนแล้วกัน" เธอทำท่าจะเรียกกีกี้เพื่อบอกเรื่องนี้ ผมรีบห้ามเธอแทบไม่ทัน
"เฮ้ย!ไม่ต้องบูม ไม่เหงาแล้ว" "จริงอะ"บูมทำตาปริบๆมองผม
ให้ตายเถอะครับ ผมล่ะดูไม่ออกจริงๆว่าเธอแกล้งผมหรือเพราะเธอหวังดี(ในแบบของเธอ)จริงๆกันแน่
"เดี๋ยวเราเอาของไปเก็บที่ลอกเกอร์ก่อน" ผมเปลี่ยนเรื่องบอกบูมแล้วหยิบถุงผ้าเดินไปหลังห้อง ล๊อกเกอร์ของบางคนถูกประดับตกแต่งแล้ว อย่างของไอริส เธอพ่นสีใหม่เห่อซะน่าดู ส่วนเห็ดชื่อไรวะ
เออ..หยินหาอะไรมาแปะรกรุงรังหน้าล็อกเกอร์ ผมคงจำลอกเกอร์ของเธอได้ก็เพราะความรุงรังนี่แหละ
ผมเปิดลอกเกอร์ของผมที่ข้างในยังว่างเปล่า..ก็แหงสิครับ!ผมเพิ่งเอาของมาใส่ลอกเกอร์เป็นครั้งแรก ของที่ผมคิดว่าจำเป็นน่าจะเก็บไว้ในล็อคเกอร์อยู่ในถุงผ้าใบนี้แล้ว ผมเริ่มหยิบของแต่ละชิ้นใส่ในล๊อคเกอร์
1.ที่ชาร์จโทรศัพท์มือถือ
2.ผ้าขนหนู --ผื่นที่ยื่นไปให้บูมเมื่อกี๊แหละครับ ผ้าขนหนูสีขาวขนาดเล็ก
3.โฟมล้างหน้า
4.Body Spray --สเปรย์ สำหรับ ระงับกลิ่นกาย
5. ร่มสีเทาเข้ม ---คันที่ผมเอาไปตากข้างนอก ตอนนี้ยังไม่แห้ง ถ้าแห้งแล้วผมคงเก็บประจำไว้ในล็อคเกอร์
เมื่อผมเอาของออกมาจากถุงผ้าหมด ผมปิดล็อคเกอร์ทันที ครับ ของประจำในล็อคเกอร์ผมคงมีเท่านี้
ส่วนการตกแต่งล็อคเกอร์ ยังไม่คิดตกแต่งอะไร ปล่อยให้มีแค่ป้ายชื่อ "สงกรานต์" ชื่อผมแปะอยู่เท่านี้ไปก่อน
-----------------------------------
กว่าจะลากโยงมาเข้าหัวใจของการบ้านครั้งนี้ก็อยู่ล่างสุดของฟิคเลย ของในล็อคเกอร์แมนก็่มีไม่เท่าไหร่ถ้าเจาะแต่การบ้านจริงๆก็คงจะสั้น เลยสบโอกาสเขียนเรื่องเกี่ยวกับบรรยากาศของฝนดูบ้าง จริงๆอยากลองเขียนบรรยากาศแบบข้างล่างนี้นะคะ แต่ยังลากไปไม่ถึง
ร.ร.+นร.ชายลูกบาศ์ก(โดยเฉพาะพวกหน้าตาดี)+สายฝน+ตัวเปียก ชุดนักเรียนเปียก+กำลังเล่นเตะบอลกัน
ภาพในจินตนาการเหมือนจะเซ็กซี่นะคะ555(อยากเห็นธูปถอดแว่น ยุ โยเล่นบอลกลางสายฝนจัง) แต่ถ้าความเป็นจริงคงเขรอะ เลอะโคลน แถมยังมีเศษหญ้าติดตัว คงเป็นภาพโคตรโทรมซะมากกว่า
ตอนนี้ก็เริ่มพูดถึงคนอื่นๆในห้องมากขึ้น หลังจากที่อ่านประวัติบูม+แมนเคยโดนบูมตอบโต้มาแล้ว
(ไปอ่านการบ้านของบูมในบลอคคุณแม่บูมกันเองเน้อ)+ได้คุยกับคุณแม่บูมมาบ้างเกี่ยวกับประวัติลูกสาว เลยคิดว่าเป็นคู่นั่งที่ถูกคู่จริงๆเพราะดูเหมือนแมนจะแพ้ทางบูม ต่อไปคงได้สนุกมือคุณแม่อย่างเราอีกล่ะค่ะ ลูกเอ๊ย~เตรียมใจไว้
ส่วนภูมิ เอ่อ...ตากฝนทั้งชุดนักเรียนแบบนี้คงไม่แปลกใช่มั้ยคอน หึๆๆ เข้าใจระบบตบมือข้างเดียวนะ แต่บางทีก็ต้องศึกษาฝ่ายตรงข้ามเพื่อความมันส์(มือคุณแม่)ด้วย หึๆๆๆ